top of page
Εξάρτηση και ανάρρωση: Σπάζοντας τα ταμπού στις κοπτικές οικογένειες

Εξάρτηση και ανάρρωση: Σπάζοντας τα ταμπού στις κοπτικές οικογένειες

15 Οκτ 2023
διαβάστηκε 5 λεπτά

Εξάρτηση και ανάρρωση: Σπάζοντας τη σιωπή στις κοπτικές οικογένειες

Όταν κάποιος στην οικογένεια δυσκολεύεται με το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, τον τζόγο ή κάποια άλλη καταναγκαστική συμπεριφορά, οι συνέπειες σπάνια περιορίζονται σε ένα άτομο. Οι αγαπημένοι του μπορεί να νιώθουν φόβο, θυμό, εξάντληση ή αβεβαιότητα για το τι να πουν. Σε στενά δεμένες κοινότητες, μπορεί επίσης να ανησυχούν για το κουτσομπολιό, τη φήμη ή την κριτική.

Η σιωπή μπορεί βραχυπρόθεσμα να φαίνεται προστατευτική, αλλά η μυστικότητα και η ντροπή συχνά δυσκολεύουν την αναζήτηση βοήθειας. Η εξάρτηση είναι ένα σύνθετο ζήτημα υγείας και συμπεριφοράς, όχι ένα απλό μέτρο του χαρακτήρα ή της πίστης κάποιου. Η ανάρρωση είναι δυνατή και η στήριξη μπορεί να αρχίσει πριν η οικογένεια έχει όλες τις απαντήσεις.

Κατανοήστε το πρόβλημα χωρίς να ταυτίζετε τον άνθρωπο με αυτό

Η εξάρτηση μπορεί να περιλαμβάνει αλλαγές στη συμπεριφορά, στη λήψη αποφάσεων και στην ικανότητα διακοπής ή περιορισμού ενός επιβλαβούς μοτίβου παρά τις συνέπειές του. Μπορεί να επηρεάζει τις σχέσεις, την υγεία, τα οικονομικά, την εργασία και την πνευματική ζωή. Οι λεπτομέρειες διαφέρουν ανάλογα με την ουσία ή τη συμπεριφορά και δεν αποτελεί κάθε δύσκολη συνήθεια κλινική εξάρτηση. Ένας κατάλληλα καταρτισμένος επαγγελματίας υγείας μπορεί να βοηθήσει στην αξιολόγηση της κατάστασης.

Αποφύγετε τις ταμπέλες που ταυτίζουν έναν άνθρωπο με τη δυσκολία του. Η φράση «είσαι εξαρτημένος», όταν χρησιμοποιείται ως προσβολή, συνήθως αυξάνει τη ντροπή αντί να ανοίγει έναν δρόμο προόδου. Είναι πιο χρήσιμο να περιγράφετε συγκεκριμένες ανησυχίες: «Ανησυχώ επειδή λείπεις από τη δουλειά και πίνεις πριν οδηγήσεις».

Η συμπόνια δεν σημαίνει να προσποιούμαστε ότι οι συνέπειες είναι ακίνδυνες. Σημαίνει να παίρνουμε το πρόβλημα στα σοβαρά, αναγνωρίζοντας παράλληλα την αξιοπρέπεια του ανθρώπου και τη δυνατότητά του να αλλάξει.

Γιατί οι οικογένειες μπορεί να διστάζουν να μιλήσουν

Οι οικογένειες μπορεί να φοβούνται ότι η αναζήτηση βοήθειας θα εκθέσει προσωπικά θέματα, θα βλάψει τις προοπτικές γάμου, θα αναστατώσει συγγενείς ή θα φανεί αντίθετη στις θρησκευτικές αξίες. Κάποιοι έχουν επίσης ακούσει ότι η εξάρτηση λύνεται μόνο με τη δύναμη της θέλησης.

Αυτοί οι φόβοι είναι κατανοητοί, αλλά δεν πρέπει να καθορίζουν αν κάποιος θα λάβει φροντίδα. Η εξάρτηση μπορεί να περιλαμβάνει βιολογικούς, ψυχολογικούς και κοινωνικούς παράγοντες. Η στήριξη μπορεί να περιλαμβάνει συμβουλευτική, ιατρική θεραπεία, ομάδες ανάρρωσης ομοτίμων, φαρμακευτική αγωγή για ορισμένες διαταραχές χρήσης ουσιών και αλλαγές στο περιβάλλον του ατόμου. Η κατάλληλη προσέγγιση εξαρτάται από την περίπτωση.

Η πίστη και η κοινότητα μπορούν να αποτελούν πηγές νοήματος και ενθάρρυνσης. Η προσευχή και η ποιμαντική στήριξη μπορούν να συνοδεύουν τη θεραπεία, αλλά δεν πρέπει να παρουσιάζονται ως εγγυημένα υποκατάστατα εξειδικευμένης φροντίδας.

Πώς να ξεκινήσετε μια συζήτηση

Επιλέξτε μια στιγμή κατά την οποία το άτομο δεν βρίσκεται υπό την επήρεια ουσιών ούτε στη μέση μιας κρίσης, εφόσον είναι ασφαλές να περιμένετε. Μιλήστε ιδιωτικά και εστιάστε σε όσα έχετε παρατηρήσει. Χρησιμοποιήστε ήρεμη, συγκεκριμένη γλώσσα αντί για κατηγορίες ή απειλές.

Για παράδειγμα:

  • «Νοιάζομαι για σένα και ανησυχώ για το πόσο συχνά συμβαίνει αυτό».

  • «Έχω παρατηρήσει ότι δεν τήρησες αρκετές σημαντικές υποχρεώσεις. Πώς νιώθεις γι’ αυτό;»

  • «Θα ήθελες να μιλήσεις με έναν γιατρό ή σύμβουλο; Μπορώ να σε βοηθήσω να αναζητήσεις επιλογές».

Ακούστε την απάντηση, ακόμη κι αν είναι αμυντική. Δεν μπορείτε σε κάθε περίσταση να αναγκάσετε κάποιον να δεχτεί βοήθεια και οι επαναλαμβανόμενοι καβγάδες σπάνια δημιουργούν διαρκή αλλαγή. Αν υπάρχει άμεσος κίνδυνος, υπερδοσολογία, σοβαρά συμπτώματα στέρησης ή κίνδυνος βίας, αναζητήστε επείγουσα ιατρική βοήθεια ή βοήθεια από τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης.

Στηρίξτε την ανάρρωση χωρίς να διευκολύνετε τη βλάβη

Οι οικογένειες συχνά αναρωτιούνται πώς να βοηθήσουν χωρίς να χειροτερεύσουν την κατάσταση. Δεν υπάρχει ένας κανόνας για κάθε περίπτωση, αλλά είναι χρήσιμο να ξεχωρίζουμε τη στήριξη που βοηθά κάποιον να αναλάβει ευθύνη από τις ενέργειες που κρύβουν ή διαιωνίζουν επιβλαβείς συμπεριφορές.

Χρήσιμη στήριξη μπορεί να είναι να συνοδεύσετε κάποιον σε ένα ραντεβού, να βοηθήσετε στην αναζήτηση θεραπείας, να προσφέρετε πρακτική ενθάρρυνση ή να αναγνωρίσετε πραγματικά βήματα προόδου. Αντίθετα, η διευκόλυνση της βλάβης μπορεί να περιλαμβάνει επανειλημμένη συγκάλυψη επικίνδυνων συμπεριφορών, παροχή χρημάτων που πιθανότατα θα χρηματοδοτήσουν επιβλαβή χρήση ή ανάληψη συνεπειών που το ίδιο το άτομο μπορεί να διαχειριστεί με ασφάλεια.

Τα όρια δεν είναι τιμωρίες. Ένα μέλος της οικογένειας μπορεί να πει: «Σε αγαπώ και θα σε βοηθήσω να επικοινωνήσεις με μια υπηρεσία θεραπείας, αλλά δεν θα σου δώσω χρήματα όταν πιστεύω ότι θα χρησιμοποιηθούν για ουσίες». Θέστε ρεαλιστικά όρια και δώστε προτεραιότητα στην ασφάλεια. Αν υπάρχουν απειλές, εξαναγκασμός ή βία, αναζητήστε εξειδικευμένη στήριξη.

Δεν υπάρχει μία θεραπεία κατάλληλη για όλους

Ένας γιατρός πρωτοβάθμιας φροντίδας ή κατάλληλα καταρτισμένος επαγγελματίας στις εξαρτήσεις μπορεί να συζητήσει επιλογές αξιολόγησης και θεραπείας. Ανάλογα με το ζήτημα, η φροντίδα μπορεί να περιλαμβάνει:

  • Ιατρική αξιολόγηση και παρακολούθηση.

  • Ατομική ή οικογενειακή συμβουλευτική, όταν είναι κατάλληλη.

  • Ομάδες αλληλοϋποστήριξης.

  • Φαρμακευτική αγωγή και άλλες θεραπείες που στηρίζονται σε επιστημονικά δεδομένα.

  • Ένα οργανωμένο πρόγραμμα εξωτερικής παρακολούθησης ή διαμονής σε θεραπευτική δομή.

  • Συνεχή στήριξη για την πρόληψη υποτροπών και τη διατήρηση της ανάρρωσης.

Η επιστροφή σε επιβλαβή συμπεριφορά δεν σημαίνει ότι η ανάρρωση είναι αδύνατη. Είναι λόγος να επανεκτιμηθεί ποια στήριξη χρειάζεται και ποιοι κίνδυνοι πρέπει να αντιμετωπιστούν. Για ορισμένες ουσίες, η απότομη διακοπή μπορεί να είναι ιατρικά επικίνδυνη· ζητήστε ιατρική καθοδήγηση αντί να επιχειρήσετε αποτοξίνωση χωρίς υποστήριξη.

Αν κάποιος ενδέχεται να έχει πάρει υπερβολική δόση, είναι αναίσθητος, δυσκολεύεται να αναπνεύσει, εμφανίζει σπασμούς ή βρίσκεται σε άλλον άμεσο ιατρικό κίνδυνο, καλέστε τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Εθνική Γραμμή Βοήθειας της SAMHSA προσφέρει δωρεάν, εμπιστευτικές παραπομπές για θεραπεία και πληροφορίες στο 1-800-662-HELP (4357). Μπορείτε επίσης να επισκεφτείτε το samhsa.gov/find-help για χρήσιμους πόρους.

Ο ρόλος των κοπτικών οικογενειών και των εκκλησιαστικών κοινοτήτων

Μια υποστηρικτική κοινότητα μπορεί να μειώσει την απομόνωση, ανταποκρινόμενη με διακριτικότητα, συμπόνια και πρακτική βοήθεια. Οι συγγενείς μπορούν να αποφεύγουν το κουτσομπολιό, να ενημερώνονται για τη θεραπεία και να ρωτούν τι είδους βοήθεια επιθυμεί το άτομο. Οι ενορίες μπορούν να μοιράζονται αξιόπιστους πόρους, να ενθαρρύνουν την επαγγελματική φροντίδα και να βοηθούν τους ανθρώπους να νιώθουν ευπρόσδεκτοι, χωρίς να τους αναγκάζουν να αποκαλύπτουν δημόσια προσωπικές λεπτομέρειες.

Οι ιερείς και όσοι προσφέρουν ποιμαντική φροντίδα μπορούν να παρέχουν πνευματική στήριξη, αλλά η θεραπεία της εξάρτησης συχνά απαιτεί εκπαιδευμένους επαγγελματίες ιατρικής και ψυχικής υγείας. Μια χρήσιμη ανταπόκριση αναγνωρίζει τόσο την αξία όσο και τα όρια κάθε ρόλου. Κανείς δεν πρέπει να καλείται να διακόψει συνταγογραφημένη θεραπεία ή να αποφεύγει ιατρική φροντίδα για να αποδείξει την πίστη του.

Μην ξεχνάτε και τα μέλη της οικογένειας

Οι αγαπημένοι του ατόμου μπορεί να βιώνουν χρόνιο άγχος, κλονισμένη εμπιστοσύνη, οικονομική πίεση και φόβο. Μπορεί να χρειάζονται δικό τους σύμβουλο, ομάδα στήριξης ή έμπιστο πρόσωπο. Το να στηρίζετε κάποιον δεν σημαίνει να αποδέχεστε κακοποίηση, να θέτετε παιδιά σε κίνδυνο ή να θυσιάζετε επ’ αόριστον τη δική σας υγεία.

Αν βοηθάτε ένα αγαπημένο σας πρόσωπο, αναρωτηθείτε: Τι μπορώ να προσφέρω με ασφάλεια; Τι βρίσκεται έξω από τον έλεγχό μου; Ποιος μπορεί να στηρίξει εμένα; Αυτές οι ερωτήσεις δεν είναι εγωιστικές· βοηθούν ώστε η στήριξη να μπορεί να διατηρηθεί.

Μια ελπιδοφόρα και ρεαλιστική ματιά στην ανάρρωση

Η ανάρρωση συχνά είναι διαδικασία και όχι μία μοναδική καμπή. Μπορεί να περιλαμβάνει επαγγελματική φροντίδα, ανάληψη ευθύνης, αλλαγές στη ρουτίνα, αποκατάσταση σχέσεων και εκμάθηση νέων τρόπων αντιμετώπισης δυσκολιών. Η πρόοδος μπορεί να είναι άνιση και οι οικογένειες να χρειάζονται χρόνο για να ξαναχτίσουν την εμπιστοσύνη.

Στις κοπτικές κοινότητες, το να σπάει η σιωπή δεν σημαίνει εγκατάλειψη της ιδιωτικότητας ή της πίστης. Σημαίνει να αρνούμαστε να αφήσουμε τη ντροπή να εμποδίσει κάποιον να ζητήσει βοήθεια. Η συμπόνια, τα σαφή όρια, η φροντίδα που στηρίζεται σε δεδομένα και η πνευματική στήριξη μπορούν να συνεργάζονται, χωρίς να προσποιούμαστε ότι κάποιο από αυτά λύνει μόνο του τα πάντα.

Σχετικά άρθρα

Σχόλια


bottom of page