
Ενδοοικογενειακή βία: μια κρυφή δοκιμασία στην Κοπτική κοινότητα
Ενδοοικογενειακή βία: Αναγνωρίζοντας την κακοποίηση και στηρίζοντας την ασφάλεια στις κοπτικές κοινότητες
Η ενδοοικογενειακή βία μπορεί να επηρεάσει ανθρώπους σε κάθε χώρα, πολιτισμό, εισοδηματική ομάδα και θρησκευτική κοινότητα. Στις στενά δεμένες κοινότητες, ο φόβος του κουτσομπολιού, της απογοήτευσης της οικογένειας ή της παρεξήγησης μπορεί να κάνει ιδιαίτερα δύσκολη την ανοιχτή συζήτηση. Ένας άνθρωπος που βιώνει κακοποίηση μπορεί να φοβάται ότι θα κατηγορηθεί, ότι δεν θα τον πιστέψουν ή ότι θα πιεστεί να διατηρήσει τη σχέση με κάθε κόστος.
Αυτές οι ανησυχίες χρειάζονται συμπόνια, όχι επικριτική στάση. Η κακοποίηση δεν είναι μια ιδιωτική διαφωνία που πρέπει κανείς να υπομένει για να προστατεύσει τη φήμη της οικογένειας. Κάθε άνθρωπος αξίζει ασφάλεια, αξιοπρέπεια και υποστήριξη.
Ποιες μορφές μπορεί να πάρει η ενδοοικογενειακή κακοποίηση
Η κακοποίηση είναι ένα μοτίβο συμπεριφοράς που χρησιμοποιείται για να φοβίσει, να ελέγξει, να απομονώσει ή να κυριαρχήσει πάνω σε έναν άλλο άνθρωπο. Μπορεί να περιλαμβάνει σωματική βία, σεξουαλικό εξαναγκασμό, απειλές, εξευτελισμό, επίμονη παρενόχληση, παρακολούθηση ή έλεγχο της πρόσβασης σε χρήματα, μετακίνηση, εργασία, φάρμακα ή φίλους.
Δεν αποτελεί κάθε διαφωνία κακοποίηση. Οι υγιείς σχέσεις μπορεί να περιλαμβάνουν συγκρούσεις, απογοήτευση και λάθη. Μια βασική διαφορά είναι αν και οι δύο άνθρωποι μπορούν να διαφωνούν ελεύθερα και με ασφάλεια ή αν ο ένας χρησιμοποιεί φόβο, τιμωρία, εκφοβισμό ή έλεγχο για να επιβάλει τη θέλησή του.
Προειδοποιητικά σημάδια μπορεί να είναι:
Ο/Η σύντροφός σας σάς προσβάλλει, σας υποτιμά ή σας απειλεί επανειλημμένα.
Πίεση να διακόψετε τις σχέσεις σας με φίλους, συγγενείς ή την εκκλησιαστική σας κοινότητα.
Παρακολούθηση του τηλεφώνου, της τοποθεσίας, των μηνυμάτων ή των δαπανών σας χωρίς ελεύθερα δοσμένη συγκατάθεση.
Παρεμπόδιση της εξόδου σας από ένα δωμάτιο ή αφαίρεση κλειδιών, εγγράφων ή τηλεφώνου.
Σεξουαλική πίεση ή επαφή χωρίς συναίνεση.
Απειλές σχετικά με τα παιδιά, το καθεστώς μετανάστευσης, τα οικονομικά, τα κατοικίδια ή τον αυτοτραυματισμό, ώστε να σας εμποδίσει να φύγετε.
Κλιμάκωση του θυμού όταν θέτετε συνηθισμένα όρια.
Ακόμη και ένα μόνο σημάδι μπορεί να είναι σοβαρό. Δεν χρειάζεται να περιμένετε έναν σωματικό τραυματισμό ή να αποδείξετε ότι η κατάσταση ανταποκρίνεται στον ορισμό κάποιου άλλου για να ζητήσετε βοήθεια.
Η πίστη και η οικογένεια δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν την κακοποίηση
Η Κοπτική Ορθόδοξη πίστη και κοινότητα μπορούν να προσφέρουν προσευχή, αίσθημα του ανήκειν και πρακτική υποστήριξη. Όμως η θρησκευτική γλώσσα δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιείται για να ειπωθεί σε έναν άνθρωπο ότι οφείλει να αποδέχεται τη βία, να εγκαταλείπει την ασφάλειά του ή να παραμένει σιωπηλός για να αποφύγει τη ντροπή.
Η συγχώρεση, η συμφιλίωση και η ασφάλεια δεν είναι το ίδιο πράγμα. Κάποιος μπορεί να επιλέξει να συγχωρήσει, διατηρώντας παράλληλα απόσταση και αναζητώντας προστασία. Η συμφιλίωση δεν μπορεί να απαιτείται από τον άνθρωπο που υπέστη βλάβη· προϋποθέτει ανάληψη ευθύνης, ουσιαστική αλλαγή και ασφάλεια, και ενδέχεται να μην είναι εφικτή ή κατάλληλη.
Αν κάποιος αναζητήσει ποιμαντική καθοδήγηση, μπορεί να βοηθήσει η συζήτηση με έναν ιερέα ή έμπιστο εκκλησιαστικό υπεύθυνο που αντιμετωπίζει σοβαρά την κακοποίηση και σέβεται την ασφάλεια. Η ποιμαντική στήριξη δεν πρέπει να αντικαθιστά τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης, τους καταρτισμένους ειδικούς υποστήριξης για ενδοοικογενειακή βία, την ιατρική φροντίδα ή τη νομική συμβουλή, όταν αυτά χρειάζονται.
Αν ενδέχεται να βιώνετε κακοποίηση
Δεν χρειάζεται να αποφασίσετε τα πάντα αμέσως. Σκεφτείτε το ενδεχόμενο να μιλήσετε ιδιαιτέρως με κάποιον που θα σας ακούσει χωρίς να σας κατηγορήσει. Ένας ειδικός υποστήριξης για ενδοοικογενειακή βία μπορεί να σας βοηθήσει να εξετάσετε τις επιλογές σας, ακόμη και αν δεν είστε βέβαιοι ότι θέλετε να φύγετε ή δεν επιθυμείτε να επικοινωνήσετε με τις αστυνομικές αρχές.
Αν μπορείτε να το κάνετε με ασφάλεια, σκεφτείτε:
Να έχετε προσβάσιμα σημαντικά έγγραφα, φάρμακα, κλειδιά και στοιχεία επικοινωνίας για έκτακτη ανάγκη.
Να εντοπίσετε ένα ασφαλές μέρος όπου θα μπορούσατε να πάτε και ένα έμπιστο πρόσωπο που θα μπορούσε να βοηθήσει.
Να χρησιμοποιείτε μια συσκευή που ο άνθρωπος που σας κακοποιεί δεν μπορεί να παρακολουθεί, όταν αναζητάτε υποστήριξη.
Να προετοιμάσετε ένα σχέδιο για παιδιά ή κατοικίδια, εφόσον υπάρχουν.
Να αποφεύγετε να ανακοινώσετε ότι θα φύγετε, αν πιστεύετε ότι αυτό μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο· ένας ειδικός υποστήριξης μπορεί να βοηθήσει στον σχεδιασμό με βάση τους κινδύνους.
Μην ακολουθήσετε μια λίστα ενεργειών αν αυτό θα σας εξέθετε σε μεγαλύτερο κίνδυνο. Η ασφάλειά σας και η δική σας κρίση για τις περιστάσεις σας έχουν σημασία.
Αν βρίσκεστε σε άμεσο κίνδυνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, καλέστε το 911. Η National Domestic Violence Hotline είναι διαθέσιμη στο 800-799-SAFE (7233), με γραπτό μήνυμα START στο 88788 ή μέσω του thehotline.org. Αν η συσκευή σας ή η χρήση του διαδικτύου μπορεί να παρακολουθούνται, χρησιμοποιήστε, όταν είναι δυνατό, μια ασφαλέστερη συσκευή. Αν ζείτε αλλού, επικοινωνήστε με τις τοπικές υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης ή έναν οργανισμό υποστήριξης για ενδοοικογενειακή κακοποίηση.
Πώς να στηρίξετε έναν φίλο ή συγγενή
Αν κάποιος σας εμπιστευτεί την εμπειρία του, ακούστε προσεκτικά. Μπορείτε να πείτε: «Χαίρομαι που μου το είπες», «Δεν σου αξίζει να σου φέρονται έτσι» και «Τι θα σε βοηθούσε αυτή τη στιγμή;». Αποφύγετε να ρωτήσετε γιατί έμεινε, να του πείτε τι πρέπει να κάνει ή να αντιμετωπίσετε το άτομο που ασκεί κακοποίηση χωρίς τη συγκατάθεσή του. Τέτοιες ενέργειες μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο ή να περιορίσουν τον έλεγχό του πάνω στις δικές του αποφάσεις.
Σεβαστείτε την εμπιστευτικότητα, εκτός αν υπάρχει άμεσο ζήτημα ασφάλειας που απαιτεί δράση. Προσφέρετε πρακτική βοήθεια, μεταφορά, έναν χώρο για να κάνει ένα τηλεφώνημα, φροντίδα των παιδιών ή βοήθεια στην εύρεση ειδικού υποστήριξης, αντί να δίνετε υποσχέσεις που δεν μπορείτε να τηρήσετε. Όπου είναι δυνατό, αφήστε τον ίδιο τον άνθρωπο να ορίζει τον ρυθμό.
Τι μπορούν να κάνουν οι κοινότητες
Οι ενορίες, οι οικογένειες και οι κοινοτικοί οργανισμοί μπορούν να βοηθήσουν ανταποκρινόμενοι χωρίς κουτσομπολιό, προστατεύοντας την ιδιωτικότητα, παίρνοντας σοβαρά τις αποκαλύψεις και φέρνοντας τους ανθρώπους σε επαφή με καταρτισμένες υπηρεσίες. Οι υπεύθυνοι πρέπει να γνωρίζουν τα όρια του ρόλου τους και, όπου χρειάζεται, να παραπέμπουν σε αρμόδιους επαγγελματίες. Η διαμεσολάβηση ή η συμβουλευτική ζεύγους μπορεί να μην είναι ασφαλής όταν ο ένας σύντροφος ασκεί εξαναγκαστικό έλεγχο· η ατομική υποστήριξη για την ασφάλεια πρέπει να προηγείται.
Πρόληψη σημαίνει επίσης να διδάσκουμε ότι ο σεβασμός εκφράζεται μέσα από την καθημερινή συμπεριφορά: την αποδοχή των ορίων, τη διαχείριση του θυμού χωρίς εκφοβισμό, τη λήψη κοινών αποφάσεων με ελευθερία και την αντιμετώπιση του/της συντρόφου ως ανθρώπου με ανεξάρτητες σχέσεις και επιλογές.
Μια τελευταία σκέψη
Κανείς δεν πρέπει να αναγκάζεται να επιλέξει ανάμεσα στην προσωπική του ασφάλεια και στο να ανήκει στην κοινότητά του. Η κακοποίηση δεν είναι ευθύνη του ανθρώπου που τη βιώνει, και το να ζητά βοήθεια δεν αποτελεί προδοσία της πίστης ή της οικογένειας. Η συμπονετική υποστήριξη, οι ενημερωμένες επιλογές και ο πρακτικός σχεδιασμός ασφάλειας μπορούν να βοηθήσουν τους ανθρώπους να προχωρήσουν προς περισσότερη ασφάλεια και αξιοπρέπεια.
Σχετικά άρθρα




Σχόλια